TRAGE WEGEN IN OOSTERZELE : WEGELTJES MET GESCHIEDENIS

ONZE “TRAGE WEGEN” IN OOSTERZELE

In Oosterzele bestaan er grofweg twee soorten mensen: zij die weten wat een “paddeken” is… en zij die het op de menukaart verwachten met een sausje van de chef. Gelukkig hebben we een dappere bende vrijwilligers, een paar bezielde zielen en – voor de volledigheid, ook nog enkele politici die zich over de “trage weg” buigen. Al moet gezegd: het tempo waarmee dat gebeurt, is volledig in lijn met de naam.

 

Die wegeltjes dragen namen die klinken alsof ze rechtstreeks uit een middeleeuws rollenspel komen. Het Stegelke – waar je spontaan je buik intrekt. Het Kerke-pad – waar zelfs de grootste zondaar ineens braaf rechtdoor wandelt. En dan het legendarische Doorsteegsteegje… een pad dat zo mysterieus is dat zelfs de gps het opgeeft en zachtjes begint te huilen.

Het mooie is: die namen leven vooral voort bij de oudere generatie. Vraag een jongere waar het Vosbroekpad ligt en je krijgt een lege blik, gevolgd door: “Is dat een nieuwe wandelapp?” Als het niet op Google Maps staat, bestaat het niet. Simpel.

Maar achter die charmante folklore schuilt een klein Vlaams drama. Sommige wegeltjes verdwijnen stilletjes, alsof ze zich excuseren voor hun eigen bestaan. Andere worden plots geannexeerd door iemand die beslist dat zijn gazon “historisch gezien toch wel tot over dat paadje liep”. En nog andere evolueren tot een soort openluchtmuseum van sluikstort. Erfgoed, maar dan anders.

En dan heb je nog de categorie “landbouwkundig creatief omgaan met infrastructuur”: het wegeltje dat officieel bestaat, maar in de praktijk vakkundig wordt omgeploegd omdat het toevallig tussen twee percelen ligt. Weg pad, welkom maïsveld. Wandelaars mogen dan proberen het traject te reconstrueren als een soort live versie van Expeditie Robinson.

En alsof dat nog niet genoeg is, is er ook nog het juridisch statuut. Dat is zo vaag dat het pad zelf waarschijnlijk elke ochtend wakker wordt met existentiële vragen: “Wie ben ik? Waar mag ik zijn? En waarom staat hier een hek?”

Toch – en dat is het frustrerende – zijn die trage wegen kleine pareltjes. Het zijn de snelwegen van de rust, de VIP-lounges van de stilte. Geen files, geen claxons, hoogstens eens een koppige kip of een verdwaalde wandelaar met richtingsgevoel nul.

Misschien moeten we ze gewoon herwaarderen. Niet alleen onderhouden, maar ook een beetje koesteren. Want eerlijk: een dorp zonder paddekes, stegelkes en achteromwegskes… dat is gewoon een dorp dat zichzelf véél te serieus is gaan nemen.

HDK