LENTE ZONDER OPSMUK
Alsof de lente zelf even pauze heeft genomen om op adem te komen, ligt mijn dorp daar - badend in een zon die nergens haast voor heeft. Tussen de velden, waar aardappelboeren hun stille strijd met de aarde voeren, rolt het leven gewoon verder zoals het dat al generaties doet: zonder filter, zonder franjes, zonder behoefte aan applaus.
En daar, bijna terloops, alsof het niets bijzonders is, staan ze: een paar schapen met hun lammetjes. Wol op poten, nog wat onwennig op deze wereld, dartelend alsof ze net ontdekt hebben dat springen ook een vorm van geluk is. Geen regisseur, gewoon lente, recht uit de bron.
Misschien is het net daarom dat het beeld blijft hangen. Omdat het niet probeert mooi te zijn, en het daardoor net wél is. Omdat het niet gemaakt is voor likes, maar voor wie toevallig kijkt… en voelt.
Stadsmensen zouden er misschien voorbij lopen, zoekend naar iets spectaculairders. Maar wie hier woont, wie het ritme van “den buiten” kent, die weet: dit ís het spektakel.
Lente. Zonder opsmuk.
Precies zoals ze bedoeld is.
Redactie : HDK
