OOSTERZELE : JUMELAGE HET BLIJFT EEN LELIJK WOORD
update :16mei
Intergemeentelijk samenwerken aan een stedenband verlaagt de gemeentelijke kosten en personeelstijd
HET BLIJFT EEN LELIJK WOORD: JUMELAGE
Ik ga het gewoon zeggen: jumelage.
Het klinkt als iets dat je per ongeluk bestelt op restaurant wanneer je dacht dat het de dagschotel was. “Voor mij de jumelage, alstublieft.” en plots sta je daar met drie onbekende Duitsers, een vlag en een verplicht groepslied. Of erger: het klinkt als een aandoening waarvoor je discreet naar de apotheek gaat en fluistert: “Ik denk dat ik last heb van… jumelage.”
Maar nee hoor, het is gewoon… vriendschap. Alleen dan in een officiële verpakking, met lintjes, speeches en een comité dat vermoedelijk meer vergadert dan effectief pinten drinkt.
Het blijft fascinerend hoe iets simpels als “we gaan eens op bezoek en drinken samen een glas” in Vlaanderen een naam krijgt die klinkt alsof er minstens vijf beleidsnota’s, twee werkgroepen en een Europese subsidie aan vastzitten. Jumelage. Dat komt van het Franse jumeler (“koppelen”) en jumeau (“tweeling”). En dat verklaart meteen veel: het voelt alsof je plots een identieke tweelinggemeente krijgt in het buitenland. Zelfde kermis, andere worst. Zelfde fanfare, ander accent.
Historisch gezien is het natuurlijk wel schoon. Na de Tweede Wereldoorlog dachten ze: “Misschien moeten we elkaar minder beschieten en meer uitnodigen.” En voilà, daar was de jumelage. Geen tanks meer, maar delegaties met streekbier, kaas en een toespraak die nét iets te lang duurt. Vooruitgang, dat wel.
En nu dus ook in Oosterzele. Met veel enthousiasme is daar het allereerste Jumelagecomité opgericht. Een historisch moment !
De plannen zijn ambitieus: een 35-jarige band met Oberkirch krijgt een nieuwe impuls (alsof die anders op de zetel was blijven liggen naast de afstandsbediening), er komen nieuwe verbroederingen (want één buitenlandse vriend is blijkbaar maar pover , en Oosterzele als kleine gemeente doet alsof ze een stad is, en wil meerdere broedersteden), en er zullen uitwisselingen zijn rond cultuur, jeugd, sport en ondernemen. Kortom: alles behalve stilte.
En eerlijk is eerlijk: het idee erachter is mooi. Mensen ontmoeten elkaar, grenzen vervagen een beetje, en Europa wordt plots iets tastbaarder dan alleen regeltjes en papierwerk. Samen eten, samen lachen, samen ontdekken dat iedereen ongeveer dezelfde mopjes maakt, maar dan met een ander accent.
Dus ja, het woord blijft lelijk. Echt, onherstelbaar lelijk. Maar het idee? Dat krijgt, met lichte tegenzin, toch een beetje sympathie. Al stel ik voor dat we het voortaan gewoon “internationaal vrienden maken met een comité en een broodjeslunch” noemen. Dat bekt even slecht, maar is tenminste eerlijk.
Maar dan komt natuurlijk de vraag die in Oosterzele stilletjes rondzoemt aan de toog en in de wachtrij van de bakker: wat hebben wij daar eigenlijk aan? Wat levert zo’n stedencomité de gemiddelde inwoner op, behalve af en toe een busreis en een groepsfoto met mensen die je naam verkeerd uitspreken?
Komt er een enquête? Een rondvraag? Of beslissen we gewoon dat we er nóg een buitenlandse vriend bijnemen, zoals je op een rommelmarkt nog snel een extra vaas koopt “omdat het kan”?
Sommige kwatongen fluisteren, en kwatongen fluisteren nooit luid, maar wel hard, dat het lokaal bestuur zich misschien beter zou bezighouden met dingen waar inwoners écht wakker van liggen: erfgoed, betere wegen, meer fietspaden, kinderopvang, die niet voelt als een schaars natuurfenomeen, een beetje handhaving hier en daar, en vooral: eigen cultuur die niet eerst een paspoort nodig heeft.
Maar goed. Misschien brengt die jumelage ooit wel iets moois. Of op z’n minst een goed glas wijn en een excuus om een weekend weg te zijn. En eerlijk: voor minder zijn we in Vlaanderen ook al enthousiast geweest.
HDK
Een paar suggesties voor jumelage :
- Stedenband (meest gebruikt in Nederland)
- Verbroedering : Broedersteden
- Verzustering : Zustersteden
- Partnerstad / Partnerschap
- Twinning (Engelse term, veel gebruikt in internationale context)
