WELKOM IN MIJN GEMEENTE OOSTERZELE MET EEN DUALE IDENTITEIT
Een dorp waar zelfs de windmolen geduld heeft
WELKOM IN MIJN GEMEENTE
Sommige gemeenten hebben een duidelijk profiel. Ze zijn een bruisende stad, een toeristische trekpleister of een economische motor. En dan heb je onze gemeente. Een landelijke parel met zo'n veertienduizend inwoners, verspreid over zes deelgemeenten, waar koeien soms talrijker zijn dan mensen (zo lijkt het soms) en waar de tijd nét iets trager lijkt te lopen. Behalve tijdens verkiezingen. Dan blijkt plots dat haast hier toch bestaat.
Wie denkt dat iedereen in zo'n landelijke gemeente hetzelfde denkt, heeft duidelijk nog nooit met onze inwoners gesproken. De ene deelgemeente kijkt verlangend richting Gent, waar winkels, cultuur en verkeer hand in hand gaan. De andere voelt zich veel meer thuis bij Zottegem, voor school, ziekenhuis, een terrasje of een namiddag winkelen. Geografisch liggen we misschien ideaal, maar qua identiteit lijken we soms op een gezin dat op vakantie vertrekt zonder eerst af te spreken waar de bestemming ligt.
Ook bestuurlijk kennen we een boeiende geschiedenis. Enkele jaren geleden gingen we samen met Sint-Lievens-Houtem op zoek naar een fusiepartner. Het klonk veelbelovend. Er werd gepraat, gerekend en onderzocht. Uiteindelijk bleef alles zoals het was. Een beetje zoals een eerste afspraakje dat eindigt met: "We houden contact." Iedereen weet dat dit meestal betekent dat er nooit nog een tweede komt.
Ondertussen bleef één constante overeind: dezelfde burgemeester. Vier opeenvolgende legislaturen lang. Dat is ondertussen geen mandaat meer, maar bijna een landschapselement. Sommige jonge inwoners weten niet beter. Voor hen hoort hij gewoon bij het straatbeeld, net zoals de kerktoren of het gemeentehuis.
Dat landbouw hier nog altijd een belangrijke rol speelt, zie je overal. Tractoren bepalen soms het verkeer, aardappelvelden kleuren het landschap en koeien lijken zich nergens zorgen over te maken. Alleen is het opvallend dat de zogenaamde korte keten onderweg steeds langer lijkt te worden. De kleine dorpswinkel verdwijnt, terwijl de grote supermarkt almaar groter wordt. Blijkbaar rijden we liever tien kilometer met de wagen om lokaal te kopen.
Gelukkig draait niet alles om politiek en landbouw. Onze jeugdverenigingen bewijzen elk weekend opnieuw hoeveel engagement er in een dorp leeft. Vrijwilligers zetten zich in, ouders springen bij en leiding maakt van elk kamp en elke activiteit een succes. Ze verdienen daar alle respect voor. Soms lijkt het alleen alsof de waardering sneller komt van de inwoners dan van de beleidsmakers.
Af en toe gebeurt er gelukkig ook iets waar bijna iedereen het over eens is. Neem nu de fietssnelweg tussen Gent en Zottegem (in opbouw...). Er is jarenlang aan gewerkt, maar uiteindelijk kwam ze er toch of bijna…. Het bewijst dat volhouden loont. Al moet je in de politiek soms wel over een bijzonder lange adem beschikken.
Minder vrolijk is het financiële plaatje. Met een schuld van ongeveer 1.800 euro per inwoner staan we niet bepaald bovenaan de lijst van zuinige gemeenten. Maar we bekijken het positief: we dragen allemaal ons steentje bij. Sommigen noemen dat solidariteit, anderen noemen het gewoon de gemeentebegroting.
De fusiebevraging van 2023 (waarover spreken we nog…?) verdient intussen een plaatsje in de lokale geschiedenis. Er waren banners, interviews en een uitgebreide bevraging. Inwoners mochten hun mening geven en deden dat ook. Daarna werd het opvallend stil. Het leverde een mooie les op: inspraak is belangrijk, al is het resultaat soms vooral dat je achteraf nog meer vragen hebt dan voordien.
En dan is er nog onze stenen windmolen, (de Guillotinemolen). Een prachtig stukje erfgoed dat al jaren wacht op restauratie. Hij staat er geduldig bij, weer en wind trotserend, alsof hij zelf beseft dat haast nooit een eigenschap van onze gemeente is geweest. Misschien is hij wel het perfecte symbool van ons dorp: stevig gebouwd, een beetje koppig en vooral bijzonder geduldig. Maar de burger maakt zich ook zorgen over veilige wegen (gebrek aan handhaving) klimaatmaatregelen, zorg voor erfgoed, flexibele kinderopvang, en leefmilieu (zie LEKP -Oosterzele) en participatie die ook echt dient doorgevoerd te worden en niet enkel op papier, wie vroeg ooit om een nieuw standbeeld in Balegem en sommige vinden het zelfs een totaal verkeerde keuze... ? Het project VSV dat te veel voorziet in stenen en te weinig in vergroening...
Want uiteindelijk is dat misschien wel de grootste kracht van onze gemeente. We discussiëren graag, we klagen af en toe, we dromen van grootse plannen en we wachten soms iets langer dan gewenst op de uitvoering ervan. Maar tegelijk wonen hier mensen die zich inzetten voor hun buurt, verenigingen die blijven groeien en vrijwilligers die elke dag bewijzen dat een dorp veel meer is dan een verzameling straten.
Misschien zijn we niet de snelste gemeente van Vlaanderen. Misschien ook niet de rijkste of de meest efficiënte. Maar we hebben wel iets waar geen enkel beleidsplan tegenop kan: een gezonde dosis zelfrelativering (ook onze plotici…?) . En zolang we nog met elkaar én met onszelf kunnen lachen, komt het hier uiteindelijk altijd wel goed.
