OOSTERZELE : HITTEGOLVEN VRAGEN MEER DAN GOEDE RAAD
UPDATE
Hittegolven vragen meer dan goede raad...
De echte vraag is of we onze dorpen en steden voldoende voorbereiden op een warmer klimaat.
Een doordacht hittebeleid begint buiten. Gemeenten en provincies kunnen veel meer inzetten op ontharding, het aanplanten van bomen, hagen en lage struiken en het creëren van groene zones. Bomen zijn niet alleen mooi; ze zorgen voor schaduw en kunnen de omgevingstemperatuur merkbaar doen dalen. Minder beton en meer groen maken onze woonomgeving aangenamer én weerbaarder tegen extreme hitte.
Maar zelfs met een ambitieus vergroeningsbeleid zullen periodes met temperaturen boven de 30 graden blijven voorkomen. Dan komt een tweede vraag naar voren: zijn onze publieke gebouwen nog aangepast aan de realiteit van vandaag?
In heel wat landelijke gemeenten beschikken scholen, gemeentelijke gebouwen en woonzorgcentra nog altijd niet over voldoende koeling. Sommige woonzorgcentra hebben zelfs geen gekoelde gemeenschappelijke ruimte waar bewoners tijdens de heetste uren van de dag verkoeling kunnen zoeken, laat staan airconditioning in de individuele kamers. Dat is moeilijk te verantwoorden wanneer ouderen tot de grootste risicogroepen behoren.
Hetzelfde geldt voor scholen. Gelukkig vallen de zwaarste hitteperiodes vaak samen met de zomervakantie, maar dat is geen garantie voor de toekomst. De schooljaren lopen steeds vaker uit tot in warme junimaanden en ook andere gemeentelijke gebouwen worden intensief gebruikt tijdens hittegolven. Werken, leren of verblijven in lokalen waar de temperatuur oploopt tot boven de 30 graden is niet langer uitzonderlijk.
Moeten we dan overal airconditioning installeren? Dat hoeft niet. De eerste keuze blijft investeren in passieve oplossingen: goede isolatie, buitenzonwering, natuurlijke ventilatie en veel meer groen rond gebouwen. Maar waar kwetsbare mensen verblijven, moeten we ook durven erkennen dat koeling geen luxe meer is. Een gekoelde gemeenschappelijke ruimte in elk woonzorgcentrum zou een minimale norm moeten zijn. Ook scholen, kinderopvang en andere publieke voorzieningen verdienen een langetermijnplan om gebouwen hittebestendig te maken.
Daar hangt uiteraard een prijskaartje aan. Toch moeten we ons de vraag stellen wat de kost is van niets doen. Elke hittegolf leidt tot extra ziekenhuisopnames, gezondheidsproblemen en in sommige gevallen zelfs tot vermijdbare overlijdens. Investeren in preventie is uiteindelijk goedkoper dan de gevolgen blijven opvangen.
Gelukkig beschikken landelijke gemeenten nog over een troef die niet in euro's is uit te drukken: de sociale samenhang. Buren kennen elkaar vaak nog, vrijwilligers zijn actief en verenigingen vormen een sterk netwerk. Tijdens een hittegolf kan een eenvoudig bezoekje aan een alleenstaande oudere of een telefoontje naar een kwetsbare buur een wereld van verschil maken. Die sociale controle mogen we nooit onderschatten.
De klimaatverandering vraagt geen keuze tussen vergroenen of koelen. Ze vraagt beide. Minder verharding, meer bomen en klimaatbestendige gebouwen vormen de duurzame basis. Waar mensen het meest kwetsbaar zijn, moeten we daarnaast investeren in aangepaste koeling. Dat is geen overbodige luxe, maar een investering in gezondheid, veiligheid en menselijke waardigheid.
Hittegolven zijn het nieuwe normaal. Ons beleid mag dat eindelijk ook worden.
HDK
Klik bovenaan op het pijltje links om naar de HOMEPAGE te gaan
